(*ποδοσφαιρικό ανέκδοτο- από αληθινό συμβάν, όταν οπαδοί απέκλεισαν τους διαιτητές επί ώρες στα αποδυτήρια και εκείνοι μπόρεσαν να διασωθούν φορώντας τρία... ράσα που τους έφερε περιπολικό)
Γράφει ο Μάκης Δεληπέτρος
«Θα γυρίσει ο τροχός...» λέγαμε τότε στα Πατήσια. Και κάτι άλλο, γνωστό σε όλους. Οι «Ορθόδοξοι» φίλοι μας έλεγαν «όταν γίνει η ...Επανάσταση».
Επανάσταση δεν έγινε. Αλλά ο τροχός γυρίζει.
Σήμερα 10 MBA να έχεις, μπουγάτσες θα πουλάς. Σε αντίθεση με ένα πτυχίο... ζωικής παραγωγής από τα Τ.Ε.Ι ή ένα τόσο «ξεφτυλιζέ», για τους διανοουμένους του «Ντόλτσε», πτυχίο Γεωπονίας.
Και αυτό είναι το λιγότερο. Αν πήγαινες πρόπερσι, στους 3-5-7 μεγαλύτερους εκδότες και τους έλεγες «σε τρία χρόνια οι μετοχές σας και οι εταιρείες σας θα αξίζουν όσο ένας ταμπλάς με λουκουμάδες του «χάρου» από τις Τρεις Γέφυρες» θα γελούσαν με την παλαβομάρα σου πριν σε πετάξουν, ξεκαρδισμένοι έξω.
Τώρα ήρθε και η ώρα αυτή.
Όπως ήρθε και η ώρα κάθε λινάτσας του δημοσιογραφικού χώρου. Αυτήν την εβδομάδα έμαθα τέσσερις ιστορίες, συν μία που δεν έχει γίνει, σκόπιμα γνωστή.
Εκβιαστές, τσατσάδες, μανταμίτσες και Brokers πολλοί εκ των «δημοσιογράφων» και των... δημοσιογράφων.
Ε, και;
Οι κανονικοί δεν έχουν πολλά ζόρια. Ένας ρεπόρτερ που τον είχα ως νεανικό ίνδαλμα, μου είχε πει σε ανύποπτο χρόνο, πριν περίπου μια δεκαπενταετία, πως «σερβιτόρος ήμουν και μπορώ να ξαναγίνω, όποτε χρειαστεί...»
Παρομοίως μπορώ να φυτεύω πατάτες και μάλιστα με... χαρακτηριστική άνεση.
Θα γίνει της παλαβής αρκούδας ο γάμος και πολύ πιο σύντομα από ό,τι φαντάστηκαν αυτές οι μαύρες, κομπλεξικές, ψυχές, οι αυτοαποκαλούμενες και ως «γενιά του Πολυτεχνείου»-που θα περάσει στην ιστορία ως η πλέον... ευλύγιστη και επονείδιστη ever!
Όποιος μπορεί να κυκλοφορήσει στον δρόμο χωρίς να τον αναγνωρίζουν θα είναι ...όλβιος μεταξύ των θνητών-πολιτικών, δημοσιογράφων, βιζιτών, λουλουδούδων, «νταβατζήδων» και «επιχειρηματιών» κάθε είδους.
Όλοι αυτοί θα εύχονται να υπήρχε ένα άγριο, επαναστατημένο Κ.Κ.Ε ή έστω ένας ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αγριεμένος, σένιος και ...μπρουτάλ.
Γιατί τα κόμματα οι αστοί τα έλεγχαν πάντα. Είχαν τον τρόπο. Τον κάθε τρελαμένο ή ξετρελαμένο με την μέθη της Ελευθερίας, δεν τον κάνει ζάφτι με τίποτα.
Αν δεν κατάλαβαν-που τώρα αρχίζουν λίγο να ψιλοκαταλαβαίνουν, είναι πολύ καλύτερα να έχαναν τις μισές από τις καταθέσεις τους και να είχαν το «καλό όνομα» των επιχειρηματιών εκείνων που δεν υπήρξαν γλίτσηδες, δεν έτρωγαν και τα λεφτά του κράτους και τα λεφτά των εργαζομένων τους, από διευθυντή μέχρι την πιο ανήμπορη καθαρίστρια.
Καλύτερα δηλαδή να είσαι φτωχότερος 1-1,5 εκατομμύρια και να μην φοβάσαι να κοιμηθείς, παρά να έχεις το ρημάδι αυτό το ποσό στον Άγιο Δομήνικο και να μην ξέρεις αν ένας απελπισμένος, σήμερα, αύριο, σε ένα χρόνο, σε πέντε «σε πάρει μαζί του»!
Δεν τους δίδαξε τίποτε η ιστορία του κατακαημένου Μαραθέα. Για λίγο κέρδος έχασε και λεφτά, και παιδί και αξιοπρέπεια γιατί βρέθηκε εκεί, ο πιο «χάλιας» τύπος που κρατούσε όπλο, ο επονομαζόμενος «Αχιλλέας».
Ας πρόσεχαν θα πείτε. Σωστά.
• Για όσους δεν κατάλαβαν εδώ και μία εβδομάδα η μία «παράγκα» κράζει τα μυστικά κονδύλια της άλλης, τους δημοσιογράφους και εν γένει μεσάζοντες της άλλης, τους πολιτικούς της άλλης, τους «νταβατζήδες» της άλλης.
• Είναι που δεν αγωνίζονται πια για... πρωτάθλημα. Είναι γιατί καταλαβαίνουν ότι «θα φύγουν ντυμένοι παππάδες από το γήπεδο» όπως λέγαμε κάποτε οι οπαδοί της Santa Paraskeva. Αν προλάβουν. Αν φύγουν.
ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ: Σας ζητώ συγγνώμην, κύριε, δεν το έκανα επίτηδες. Μαρία Αντουανέτα, 1755-1793, Γαλλίδα βασίλισσα, στη λαιμητόμο, προς το δήμιο της, επειδή του πάτησε κατά λάθος το πόδι.
ΜΑΚΗΣ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΣ
