Του Γιάννη Βασιλακόπουλου 
Ο τρίτος της δυναστείας Παπανδρέου, αυτός που πήρε το νήμα της καταστροφής από τον παππού του και τον πατέρα του, και την μετέτρεψε σε ολοκληρωτική, αποδεικνύει καθημερινά πως ο ίδιος και εν πολλοίς το κόμμα του, ζουν σε άλλη σφαίρα.
Αποτελούν εξωγήινες παρουσίες στο πολιτικό προσκήνιο και εξ' αυτού βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.
Είναι δεδομένο πως τα κόμματα στηρίζουν το Δημοκρατικό πολίτευμα και πως χωρίς κόμματα Δημοκρατία ούτε γίνεται ούτε λειτουργεί. Άρα, τα νέα σχήματα αυτά που αμφισβητούν και στο τέλος θα γκρεμίσουν, με αρωγό τη συνείδηση των πολιτών η οποία έχει ωριμάσει για το καινούριο, το φθαρμένο πολιτικό σύστημα, είναι απαραίτητα για την οικοδόμηση του μέλλοντος της Πατρίδας μας.
Ανάμεσα όμως στη σάπια ΝΔ, το αγκυλωμένο ΚΚΕ και τους άλλους εκπροσώπους του ήδη αποδοκιμασμένου χθες, το ΠΑΣΟΚ στέκεται σαν αμοιβάδα στατική, βρωμερή και τουλάχιστον άχρηστη για το πολιτικό γίγνεσθαι όπως διαμορφώνεται στη πορεία για το αύριο. Οι άνθρωποι που το αποτελούν στο κορυφαίο επίπεδο, αυτοί που το διαμόρφωσαν ως ένα δυσκίνητο, βαρήκοο και αντικοινωνικό μηχανισμό, νομίζουν ότι συνιστούν μόνοι τους ένα ξεχωριστό πλανήτη. Ασφυκτικά αγκιστρωμένοι σε έναν κυβερνητισμό χωρίς διακύβευμα, δεν αντιλαμβάνονται πως ουδείς τους δίνει πίστωση χρόνου για τις περίφημες εσωκομματικές τους διαδικασίες.
Πρέπει με άλλα λόγια να καταλάβουν πως όφειλαν να είχαν διώξει και όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ τον Γιώργο Παπανδρέου προκειμένου να τους αναγνωρισθεί τουλάχιστον η μετάνοια για το καταστροφικό τους πέρασμα από τη διακυβέρνηση της Χώρας, που τουλάχιστον όσον αφορά την τελευταία διετία θύμιζε καταστροφικό ολετήρα.
Δεν έχουν πίστωση χρόνου να συζητούν, διότι είναι προφανές ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ αυτός που πίστεψε με βαθιά προσήλωση στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και της πολιτικής κάνει εμετό όταν βλέπει τα παλιά και ετοιμόρροπα οικοδομικά υλικά να παριστάνουν τους εκπροσώπους του καινούριου.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος για παράδειγμα, νούμερο ένα υπεύθυνος για το τέλμα στο οποίο έχει μπει η Πατρίδα μας, έχει ήδη καταχωρηθεί στην συνείδηση της Κοινωνίας ως αρσενική Μπακογιάννη.
Με άλλα λόγια, ως ένας άνθρωπος χωρίς κανένα σοβαρό λαϊκό έρεισμα, που χτίστηκε από την διαπλοκή και έχασε από έναν εύκολο αντίπαλο την εσωκομματική μάχη γιατί από το 2007 ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού απ' όλους, η ακόρεστη δίψα του για εξουσία.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος, εκπρόσωπος του καθηγητικού κατεστημένου, με την εμμονή του ξερόλα και με όπλο μία επιμελώς χτισμένη εικόνα εργατικού υπουργού, δεν μπορεί να εκπροσωπεί το καινούριο καθώς στην περίπτωση που εκλεγεί η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ θα είναι αυτή, κομμάτι της οποίας στολίζει το κάδρο των υπευθύνων της κρίσης σήμερα.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, με επιμελώς οικοδομημένη τη διεθνή του εικόνα, με κέντρα τα οποία είναι αντιπαθή στους Έλληνες, μπορεί να έχει τον αέρα του αουτσάιντερ, μα ακόμα κι αν εκλεγεί –επειδή κάθε τι στη ζωή έχει και το νομοτελειακό του τέλος-, δεν θα έχει κόμμα να διοικήσει.
Η Λούκα Κατσέλη, άνθρωπος των Τουρκικών Think Tanks, με εμμονή εκδίκησης για λογαριασμό του Γεράσιμου Αρσένη και ένα μυθώδη θεατρινισμό που οδήγησε στην πενθήμερη διαγραφή της από το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να πουλάει φιλολαϊκό προφίλ, αλλά καμία σχέση δεν έχει αυτό με το κοινωνικό ζητούμενο.
Τα κόμματα του πολιτικού αύριο, είναι αυτά που συνθέτουν, ριζοσπαστικοποιούν και ενώνουν ιδέες, καθοδηγούνται δε από ανθρώπους που μπορούν να δουν τον κόσμο στα μάτια. Για παράδειγμα, το μεγάλο ποσοστό που απέσπασε ο Γιάννης Δημαράς στις περιφερειακές εκλογές Νοεμβρίου 2010 δεν είναι παρά ένα δείγμα γραφής για το τι ζητάει η Κοινωνία στη νέα της σελίδα.
Ζητεί κόμματα, ζητεί πολιτική, αλλά αναζητά και καθαρούς ανθρώπους, που έχουν να απολογηθούν για πολύ λιγότερα απ' όσα έχουν να προσφέρουν.
Σε καμία περίπτωση όλα αυτά δεν έχουν σχέση ούτε με τον πλανήτη ΠΑΣΟΚ, ούτε με τον πλανήτη Ν.Δ..
Η Κοινωνία ζητεί πολιτικούς σχηματισμούς, όχι δημιουργημένους από παιδιά του σωλήνα όπως η Δημοκρατική Συμμαχία και η Δημοκρατική Αριστερά, ψάχνει κάτι να ακουμπήσει επάνω του και δεν ψάχνει κόμματα που περιμένουν να κρεμαστούν σε αυτήν.
Γι' αυτό, και στις επερχόμενες εκλογές, οι εκπλήξεις θα είναι μεγαλύτερες απ' ότι πιστεύουν όλοι και θα καταλάβουν πολλοί πως η απόσταση από τον θρίαμβο στην ψυχρολουσία, απέχει μόνο μία λοξή ματιά του πολίτη.
