Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
Μελαγχολεί κάποιος αν συζητήσει με κάποιον εκπρόσωπο της νέας γενιάς του σήμερα-της Ελλάδας της κρίσης.
Μπήκα σ' αυτήν την διαδικασία πολύ πρόσφατα με έναν Έλληνα πολίτη 26 ετών, ανώτατου μορφωτικού επιπέδου και διαπίστωσα πως η νέα γενιά κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα που της έφτιαξε επιμελώς αυτό το βρώμικο πολιτικό σύστημα, που καθώς απέρχεται επιζητά την ισοπέδωση των πάντων.
Οι περισσότεροι νέοι στη συγκυρία που ζούμε, αντιμετωπίζουν εκτός από το φάσμα της ανεργίας, της αβεβαιότητας και της κοινωνικής και οικονομική περιθωριοποίησης και την από-πολιτικοποίηση.
Οι νέοι μας έχουν δίκιο, γιατί αυτά τα γερασμένα εχθρικά άλογα του πολιτικού συστήματος, τους κάνουν να πιστεύουν πως όλοι είναι ίδιοι, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν έχουν προοπτική και έτσι πρέπει να πάψουν να διεκδικούν.
Να ο κίνδυνος. Σε αυτήν την φάση είναι που οι νέοι μας χρειάζεται να παλέψουν και πρέπει να το κάνουν συντεταγμένα.
Αν χαθεί η ελπίδα, αυτοί που οδήγησαν τη νέα γενιά σε αυτό το σημείο και την Πατρίδα ένα βήμα πριν το απόλυτο κενό, θα έχουν πετύχει το στόχο τους, ο οποίος δεν είναι άλλος από το να αφήσουν μία καθημαγμένη κοινωνία στα χέρια μιας ηττημένης νέας γενιάς καθώς αποσύρονται στο θλιβερό τους ιστορικό χρονοντούλαπο.
Η λύση, δεν είναι η αποχή.
Ο δρόμος αυτός της απόλυτης συμμετοχής μέσα από τον εθελοντισμό, της δράσης της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και την εκλογική διαδικασία που θα αναδείξει νέες πολιτικές δυνάμεις που θα κριθούν όταν η Ελλάδα θα αλλάξει σελίδα.
Το απερχόμενο σύστημα επιχειρεί να κάνει τη νέα γενιά ένα άθροισμα μη πολιτών και νιώθει ανακουφισμένο καθώς όταν οδηγεί αυτούς τους μη πολίτες σε αποχή από το πολιτικό γίγνεσθαι και την εκλογική διαδικασία –την ύψιστη λειτουργία του Δημοκρατικού πολιτεύματος-, ουσιαστικά τους αφαιρεί το σημαντικότερο όπλο, το πιο κεντρικό δικαίωμα αυτό της παρέμβασης και της δημιουργίας γνώμης για το τι πρέπει να γίνει αύριο.
Το σάπιο και ετοιμοθάνατο πολιτικό σύστημα απονευρώνει έτσι το πιο δυναμικό ιστό της κοινωνίας μας και έτσι, πεθαίνοντας, γεννά αρρωστημένους νοσταλγούς του, καθώς η ψευδαίσθηση πως η λύση βρίσκεται στα άκρα, ριζώνεται σε «γόνιμο» έδαφος.
Μέσα από αυτήν την ταπεινή γωνιά και έχοντας πολύ πρόσφατα περάσει από την πρώτη νιότη, καλώ τους νέους να συμμετέχουν στα πράγματα, να μετέχουν στις εξελίξεις, να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις για το μέλλον τους, που είναι κοινό μας μέλλον.
Εκεί μονάχα βρίσκεται η ελπίδα να χτίσουμε επάνω στα ερείπια που μας αφήνουν.
Είναι ο καιρός των πολιτικών υπερβάσεων.
Είναι η ώρα της αμφισβήτησης των όσων έχτισαν κάποιοι σε σαθρά θεμέλια.
Όμως, η αποχή, η απόλυτη άρνηση περιγράφει την νίκη της απόλυτης σαπίλας.
Η ελπίδα βρίσκεται στη συμμετοχή.
