Της Έρρικας Ρούσσου
"Δε σκέφτομαι όλην αυτήν τη δυστυχία μα την ομορφιά που ακόμα υπάρχει", Άννα Φράνκ.
Αλήθεια υπάρχει πλέον ομορφιά κι αν όχι τι την αντικατέστησε;
Η αδιαφορία. Ναι, αυτό το ψυχρό συναίσθημα κατέκλυσε την Ελλάδα. Αδιαφορία για την κατάντια του πολιτικού συστήματος, για την ανέχεια που βιώνει ο συμπολίτης, για την δολιοφθορά του ήθους και των αξιών της κοινωνίας.
Η είδηση ότι μια εξαμελής οικογένεια ζει πλέον σε ένα αυτοκίνητο κάνει από το πρωί το γύρο της στο διαδίκτυο. Ένας πατέρας μένει άνεργος. Μια οικογένεια με τέσσερα ανήλικα παιδιά καταδικάζεται να παρασιτεί σε ένα αυτοκίνητο έως το κρύο, η ανέχεια, η αφαγία να τους αφανίσει και να μην αποτελούν πλέον μια ακόμη μαύρη εικόνα για την κοινωνία.
Αναλογιζόμενος κανείς ότι πρόκειται για τέσσερα παιδιά 12, 11, 7 και 2 ετών, στην περίπτωση που αυτά θα καταφέρουν να επιβιώσουν, αλήθεια ποιος θα τους δώσει εξηγήσεις γιατί βιώνουν αυτήν την εκμηδένιση της ανθρώπινης υπόστασής τους;
Αύριο το πρωί, μια άλλη είδηση εξίσου φρικαλέα θα την αντικαταστάσει, ωστόσο αυτοί οι άνθρωποι θα συνεχίσουν, παρότι "διάσημοι" να εξαθλιώνονται μέρα με τη μέρα.
Μια εικόνα γεμίζει like και διαμοιράζεται από χθες στο facebook. Ένας άστεγος με φόντο την επιβλητικά φωτισμένη Βουλή και τη λεζάντα: "Σκέψου πριν ευχηθείς να χιονίσει". Γιατί πρέπει αλήθεια να σκεφτεί κανείς τις ευχές του κι όχι τις πράξεις του;
Οι άνθρωποι που αυτή τη στιγμή παρασιτούν στους αεραγωγούς του μετρό για τη μηδαμινή ζεστασιά τους, είναι εκείνοι ως αποτέλεσμα της δικής μας αδιαφορίας. Πράγματι, ευαισθητοποιούμαστε με μια εικόνα, μια λυπητερή ιστορία, ένα θάνατο, όμως το μεγαλύτερο ποσοστό μας απλώς μένει με μια πικρή γεύση, ναι μεν θα σκεφτεί την κλασική έκφραση "πώς καταντήσαμε έτσι ", αλλά μετά..τελεία, κάτι άλλο σίγουρα θα του τραβήξει εκ νέου το ενδιαφέρον.
Η ζωή μπορεί πολλές φορές να παρομοιάζεται με ταινία όμως δεν είναι. Αυτοί οι άνθρωποι δεν εξαθλιώνονται παίζοντας κάποιο ρόλο για να ευαισθητοποιήσουν την ελίτ των πολιτών που έχει ακόμα σπίτι. Δε θέλουν να έχουν τη σκέψη σου. Απαιτούν την κινητοποίησή σου. Όχι τώρα, ΧΘΕΣ!
