Της Έρρικας Ρούσσου
Ένας καλοντυμένος κύριος περνά την είσοδο του αεροδρομίου. Για μερικά λεπτά "κολλάει" μπροστά από τον πίνακα ανακοινώσεων αναζητώντας μια πτήση. Μόλις είχε φτάσει όμως στον προορισμό του.
"Είδα έναν άστεγο να ξυρίζεται στις τουαλέτες. Σφίγγεται η καρδιά μου. Πώς να τους διώξουμε;", παραδέχεται ένας υπάλληλος του αεροδρομίου στον "Ελεύθερο Τύπο".
Το κρύο, η ανέχεια, η οικονομική κρίση της εκμετάλλευσης εκείνων που δεν έχουν για να επιβιώσουν εκείνοι που δε δίνουν, μετέφεραν με μια "πτήση" δεκάδες άστεγους. Το Ελευθέριος Βενιζέλος καλωσόρισε το φαινόμενο των αεροδρομίων του εξωτερικού.
Είναι πολλοί. Κάθε μέρα πληθαίνουν και θα πληθαίνουν. Συγχρωτίζονται με επιβάτες και αναμένουν επί ώρες ένα αεροπλάνο που δε θα έρθει ποτέ.
Δεν είναι ρακένδυτοι. Δεν είναι άπλυτοι. Δεν είναι επαίτες. Δεν είναι κόμματα, να έχουν τα λεφτά και να "τα φάνε μαζί".
Η χώρα των νεόπλουτων του πλαστικού χρήματος, έγινε η Ελλάδα των νεοάστεγων της πλαστικής καρέκλας.
Οι πτήσεις αναχωρούν η μία μετά την άλλη. Ποια όμως πήρε μαζί της την αξιοπρέπεια του κράτους. Άραγε το εισητήριο ήταν με επιστροφή;
