της Δήμητρας Γκουντούνα
Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, είναι από τους πιο αγαπητούς συναδέλφους σ΄αυτό τον ανθρωποφάγο χώρο που λέγεται δημοσιογραφία. Δανείζει τις γνώσεις του στους νέους με την γενναιοδωρία της ψυχής του και βρίσκει επίσης μια δικαιολογία για όλους ιδιαίτερα αν αυτοί είναι παιδιά. Αδυσώπητος όμως στην αναλγησία αλλά και στους πολιτικάντηδες της εποχής ,δεν αφήνει περιθώρια για υποσχέσεις στο... νερό. Ευπατρίδης και ρομαντικός πιστεύει σε μια άλλη Ελλάδα που οι κήποι της μυρίζουν ακόμη γιασεμί στο θερινό κινηματογράφο στο καλό βιβλίο, στον καλό φίλο ,στη βόλτα στην ακρογιαλιά με την κόρη του Παυλίνα και στο χαμόγελο του Λάμπρου Κωνσταντάρα που από τις κινηματογραφικές επιτυχίες , του πατέρα του μεταλαμβάνει το στιλ και το ήθος μιας άλλης εποχής .
Η συνάντησή μας έγινε μ΄ αφορμή την ''Κυρία Μέλπω'' ένα βιβλίο από τις εκδόσεις ''ΕΜΠΕΙΡΙΑ'' που σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος .Ένα βιβλίο που η ''newstrap'' σας προτείνει ανεπιφύλακτα. Ας πούμε μια Καλημέρα στον Δημήτρη Κωνσταντάρα και ας... μπούμε στη ζωή της ηρωίδας του.
Ακόμα και σ ΄ ένα βιβλίο γρήγορο αστυνομικό, με φοβερή πλοκή θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν ξεφύγατε κύριε Κωνσταντάρα από την τρυφερότητα που έχετε για μια γυναίκα .Έστω κι αν αυτή είναι τρομοκράτισσα . Η κυρία Μέλπω έχει στοιχεία αληθινής ιστορίας;
Φυσικά. Μού είναι αδύνατον να "βγάλω από πάνω μου" τον δημοσιογράφο, συνεπώς βιβλίο χωρίς "γεγονός" δεν μπορώ να γράψω. Ή τουλάχιστον, δεν το έχω προσπαθήσει. Πάντως η Μέλπω δεν είναι "τρομοκράτισσα". Θύμα που αντέδρασε βίαια είναι. Όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι τρομοκράτες. Όσο για τις γυναίκες, είναι δυνατόν να μη βασίζομαι σ΄αυτές, να μη νοιώθω αγάπη και τρυφεράδα; Όλη μου η ζωή πάνω σε γυναίκες "χτίστηκε". Στη γιαγιά μου την Παυλίνα, στη μάννα μου, τη Γιούλη, στη γυναίκα μου, στη Βίκυ, στην κόρη μου την Παυλίνα κυρίως. Αλλά και στην Ελένη Βλάχου, τη μεγάλη μου "δασκάλα", στην Καίτη Χωματά που πρωτοτραγούδησε δικό μου τραγούδι, στην Έλενα Ακρίτα που μαζί κάναμε την τηλεοπτική μας επιτυχία...
Μας έχετε συνηθίσει σ΄ άλλες ατραπούς στα προηγούμενα βιβλία που έχετε γράψει. Eδώ, δίνεται ένα άλλο στίγμα και θα έλεγε κανείς ότι μπαίνετε δυναμικά στο χώρο του μυστηρίου. Είναι έτσι η κάνω λάθος;
Σωστό είναι αλλά όχι ακριβές ότι δεν τόχω ξανακάνει. Ίσως όχι τόσο έντονα όσο στην " Κυρία Μέλπω" αλλά το στοιχείο του μυστηρίου, του θρίλερ τόχω χρησιμοποιήσει και στο "Στα Δύσκολα σε Θέλω" ( το 2001) και στα "24 Δευτερόλεπτα" ( το 2007) και στην "Τελευταία Καληνύχτα" ( το 2008). Οι ανατροπές και οι αναδιατάξεις σε μια ιστορία ανανεώνουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, τον προφυλάσσουν από τη "βαρεμάρα" της καλλιλογίας και του δημιουργούν νέα ερεθίσματα. Άλλωστε αυτό δεν είναι και το μυστικό ενός καλού σεναρίου; Κι εγώ - όπως μου έχουν πει αρκετές φορές- γράφω "κινηματογραφικά". Η "Κυρία Μέλπω" το χρειαζόταν περισσότερο απ΄όλες τις άλλες ιστορίες. Διαφορετικά θα γινόταν βαρετό και θα μπορούσε να είχε τελειώσει στις 120 σελίδες. Οπότε, δεν θα ήταν μυθιστόρημα. Μεγάλο διήγημα θα ήταν. Είναι οπωσδήποτε πολύ δυσκολότερο να γράψεις μυθιστόρημα από διήγημα κι ακόμα δυσκολότερο, να γράψεις "θρίλερ". Φυσικά το δυσκολότερο θρίλερ που έχω γράψει ήταν τα "24 Δευτερόλεπτα". Αλλά εκεί, είχαμε να κάνουμε με μια 100% αληθινή ιστορία που έπρεπε - για να μπορέσει να κυκλοφορήσει- να γίνει μυθιστόρημα.
-Η κυρία Μέλπω είναι η γυναίκα της ανατροπής .Φέρνει τα πάνω κάτω με το ταξίδι της στη Μελβούρνη ,αλλά τα πάνω κάτω φέρνει ακόμη και στην ήρεμη περίοδο της ζωής της... Μπορεί να ζήσει μια γυναίκα με τέτοια συνεχόμενη ένταση ;
Δεν μπορεί να ζήσει ΧΩΡΙΣ αυτή την αυξανόμενη ένταση εάν είναι μια γυναίκα όπως η Μέλπω. Η Μέλπω δεν έφυγε τυχαία από το χαμάμ της Πόλης και φεύγοντας άφισε πίσω της συντρίμμια και πτώματα. Δεν πήγε τυχαία στη Μελβούρνη, δεν έζησε τυχαία, δεν έφυγε τυχαία από εκεί και φεύγοντας, ξανάφισε πίσω της συντρίμμια και πτώματα. Δε γύρισε τυχαία στην Ελλάδα, δεν ξαναπήγε τυχαία στην Αυστραλία, δεν επέστρεψε τυχαία στην Πόλη. Κάθε της μετακίνηση, κάθε κεφάλαιο της ιστορίας της είχε μια νέα τροπή, μια νέα εξέλιξη που ήταν απόρροια δικής της ενέργειας ή παράλειψης. Ήταν απόλυτα υπεύθυνη για τη ζωή της απ΄τη στιγμή που αποφάσισε να την πάρει στα χέρια της. Ήθελε κουράγιο, τσαγανό, δύναμη, αποφασιστικότητα να κάνει αυτά που ήθελε και θεωρούσε ότι έπρεπε να κάνει. Έκανε και λάθη, έκανε και εγκλήματα βρισκόμενη σε κατάσταση ελεγχόμενης αυτοάμυνας. Αλλά ήταν συνειδητές οι πράξεις της. Και ήταν πράξεις απόγνωσης. Ήθελε να ζήσει.
-Θα ήθελα, όμως, να περάσω σε κάτι πιο προσωπικό κύριε Κωνσταντάρα. Είσαστε κατά κοινήν ομολογία ένας πετυχημένος δημοσιογράφος και συγγραφέας ,με μια οικογένεια υποδειγματική . Πώς στραφήκατε στην πολιτική; Τι κερδίσατε απ΄ αυτήν και τι προσδοκάτε να κερδίσετε;
Τυχαία στράφηκα στην πολιτική, το 2002 επειδή μου το ζήτησαν ο Γιάννης Τζανετάκος και ο Νίκος Απέργης και το πήρα αψήφιστα αλλά βγήκα πρώτος. Στη συνέχεια , το 2004 , επειδή μου το ζήτησε με πολλή αγάπη ο Τζαννής Τζανετάκης και επειδή νόμισα ότι μια ενδεχόμενη επιτυχημένη εκλογή θα ήταν ένα σωστό και καλό τελείωμα στην καρριέρα μου. Αλλά έκανα λάθος. Δεν κέρδισα τίποτε εκτός από κάποιους λίγους φίλους και πολλούς νέους εχθρούς . Ούτε και προσδοκώ να κερδίσω τίποτα. Ωστόσο έμαθα πολλά. Κυρίως, έμαθα τι σημαίνει να σε μισούν και να σε υπονομεύουν. Έμαθα όμως και τι σημαίνει να σε φοβούνται. Γνώρισα από κοντά κι από "τα μέσα" πράγματα που τα ήξερα επί θεωρητικού επιπέδου και ανθρώπους που γνώριζα λόγω της δουλειάς μου. Απομυθοποιήθηκαν άνθρωποι, ονόματα, τίτλοι, καταστάσεις. Αλλά όλη αυτή η διαδρομή με ολοκλήρωσε σαν προσωπικότητα.Τώρα, με ενδιαφέρει να είμαι - αν μπορώ - χρήσιμος. Με νοιάζει η υστεροφημία μου, κυρίως για τα παιδιά μου. Όπως ο πατέρας μου σ΄εμένα, κι εγώ μόνο αυτό έχω να τους αφήσω.
-Είχατε τους προβολείς της δημοσιότητας επάνω σας από τη στιγμή που γεννηθήκατε μ΄ έναν αξιοζήλευτο πατέρα και ένα σημαντικό ηθοποιό του Θεάτρου και του κινηματογράφου ,τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, έπαιξε ρόλο αυτό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα σας;
Ναι. Μπόρεσα πολύ ευκολότερα και πολύ γρηγορότερα από άλλους που η λεγόμενη "επωνυμία" τούς έρχεται απότομα, να βρω τρόπους λωστε να μη "σαλτάρω". Να μείνω προσγειωμένος. Και να ξεχωρίζω αρκετά ευκολότερα αυτούς που με προσεγγίζουν επειδή με αγαπάνε, με πιστεύουν ή με γουστάρουν απ΄αυτούς που κάτι θέλουν ή κάτι επιδιώκουν μέσα από την προσέγγισή τους. Τουςε έχω εδώ και καιρό "σταμπάρει". Και περιορίζομαι να κάνω παρέα με απλούς ανθρώπους, φίλους, απ΄τη γειτονιά, από τη δημοσιογραφία ή από την πολιτική που όταν έρχονται κοντά μου ή με παίρνουν τηλέφωνο, δεν θέλουν να "μου πάρουν" τίποτα. Αλλά να "μου δώσουν".
-Η Χώρα μας είναι στο μάτι του κυκλώνα, βλέπετε διέξοδο; Βλέπετε κάτι στον ορίζοντα σαν δημοσιογράφος αλλά και σαν πολιτικός;
Οι μεγάλες διέξοδοι από τα μεγάλα αδιέξοδα βρίσκονται μόνο μέσα από επαναστάσεις. Αλλά στην Ελλάδα, ούτε μια επανάσταση δεν μπορούμε να κάνουμε καλά και μόνοι μας . Πόσο μάλλον να βρούμε διέξοδο.
-Πως μπορεί ο Έλληνας πολίτης να ξαναποκτήσει την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς και αυτή η συλλογική ευθύνη που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο για τους πολιτικούς δεν είναι κατευθυνόμενη;
Να σταματήσει να φηφίζει σαν πρόβατο. Να αρνείται να πάρει "σταυρωμένο ψηφοδέλτιο". Να σκέπτεται ΠΡΙΝ ψηφίσει. να περνάει συνεχώς από "κόσκινο" αυτούς που ψηφίζει. Και να μην ψηφίζει μόνο από συμνφέρον. Πολλοί έχουμε ψηφίσει λάθος. Μία φορά. Γιατί αν έχουμε επαναλάβει το λάθος μας, τότε πρόκεται για ..." μαΚακία". Όχι για λάθος. Συλλογική ευθύνη; Σίγουρα υπάρχει. Αλλά οι πολιτικοί, την αναζητούν παρά μόνο μετά την ήττα, για να ελαφρώσουν την ατομική τους ευθύνη. Τότε άλλωστε που για τους πολλούς, υπάρχει μόνον ένας φταίχτης. Ο πολίτης που ψηφίζει κάποιον πολιτικό μόνο και μόνο επειδή αποβλέπει σε κάτι, είναι εξ ίσου υπεύθυνος για την αποτυχία.
-Αν η παράταξη που υποστηρίζεται κέρδιζε τις εκλογές ,ποια θα ήταν τα ζητήματα που θα βάζατε πάνω στο ''τραπέζι'' ώστε ν ΄ ακουσθεί η φωνή των πολιτών;
Πρώτα απ΄όλα, θα ήθελα να κάνω τους πολίτες να έχουν φωνή. Να έχουν λόγο. Αλλά και ευθύνη. Λιγότερες κραυγές και περισσότερη δουλειά απ΄όλους. Και προς Θεού: Όχι άλλη "εξίσωση προς τα κάτω" , όχι άλλες ...ελαφρές εξαιρέσεις, όχι άλλους ξένους συμβούλους, όχι άλλο παγκοσμιοποιημένο εκσυγχρονισμό.
