στην Κωστούλα Τωμαδάκη
''Θέλεις να το σκάσεις και να μ'αφήσεις μόνο μου; Εδώ είναι η θάλασσα'' λέει ο Γιάννης στη Νικόλ, τη σύγχρονη Μήδεια που κατατρώει το περιβάλλον της ,δίχως ν'αφήσει κανένα ίχνος.
Γύρω της ένα σύμπαν κατασκευασμένο από προσδοκίες, πάθη και διαρκή αναζήτηση-τρία πρόσωπα που κινούνται γύρω γύρω, λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο.
Ο Θανάσης Χειμωνάς μετατρέπει τη ζωή σ'ένα απολαυστικό σουρεαλιστικό παιχνίδι πιθανοτήτων. Μια αδιόρατη σαρκαστική πινελιά ισορροπεί όλο το βιβλίο σε ένα τεντωμένο σκοινί.
Το πάθος και ο θάνατος. Ή μήπως τίποτα απ'όλα αυτά δεν υπήρξε;
Στο νέο μυθιστόρημα του Θανάση Χειμωνά ο αινιγματικός τίτλος εξελίσσεται σε μια ανοιχτή υπόσχεση, ένα υστερόγραφο, ενός κεφαλαίου, ενός κύκλου που κλείνει οριστικά μ'ένα λυτρωτικό αποχαιρετισμό.
Και φυσικά, η πρωτόγνωρη και σκοτεινή θάλασσα που πάντοτε ξέρει ν'αγκαλιάζει ακόμη κι όταν παλεύει να σε πνίξει.
Στο νέο σας μυθιστόρημα ''δεν την αγαπάω πια''(Πατάκης),θεωρώ ότι το κρίσιμο σημείο είναι ο φόβος του θανάτου. Ο παράλογος αυτός φόβος γίνεται τελείως φυσιολογικός όταν ο ήρωας θα προβεί στην αυτοχειρία. Το σχόλιο σας;
-Δεν είναι μόνο ο φόβος του θανάτου αλλά ο Φόβος γενικότερα. Ο φόβος για το αύριο, για το χθες, για το σήμερα. Η αυτοχειρία πάντως, είναι η απόλυτη νίκη πάνω στον φόβο του θανάτου.
Υπάρχει μια ειρωνική νύξη στον τίτλο. Έχει να κάνει με τις προσδοκίες που διαψεύδονται;
-Ο τίτλος αφορά μια φράση που λέει στην αρχή του βιβλίου ένας από ς ήρωες. Στην πραγματικότητα δεν το εννοεί. Έτσι κι αλλιώς όμως, θεωρώ πως είναι ένας πολύ άμεσος τίτλος ο οποίος θα «αγγίξει» τον αναγνώστη.
.Ο τρόπος που κινείστε ανάμεσα στους χαρακτήρες και τις προοπτικές τους θυμίζει κινηματογραφική κάμερα που κάθε φορά ξαφνιάζει με τα γυρίσματα της..
-Στο συγκεκριμένο βιβλίο –όπως και στο προηγούμενό μου, την «Ραγδαία επιδείνωση» είχα σαν στόχο να μην έχω έναν απόλυτα κεντρικό ήρωα. Η «κάμερα» που αναφέρετε έχει σαν στόχο να μετακινεί το «Εγώ» του μυθιστορήματος από τον έναν ήρωα στον άλλο, αιφνιδιάζοντας, κατά κάποιο τρόπο, τον αναγνώστη.
..Η θνητότητα είναι ένα θέμα στο οποίο επανέρχεστε. Πιστεύετε ότι ότι η τέχνη βοηθάει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει το θάνατο;
Δεν τον βοηθάει να αντιμετωπίσει τον θάνατο αλλά να βρει ένα νόημα στην ζωή.
.Μας ορίζουν οι φόβοι μας, κύριε Χειμωνά;
-Σε μεγάλο βαθμό. Τα συναισθήματά μας γενικότερα.
.Η γοητεία κάποιων ανθρώπων, πιστεύετε ότι κρύβεται στο ''σκοτεινό'' εαυτό τους ή αυτό που βγαίνει στο φως;
-Οι ήρωές μου είναι πάντα «σκοτεινοί». Θεωρώ πως έτσι είναι πιο ελκυστικοί. Και αυτό που βγάζουν έξω όμως εντείνει περισσότερο αυτά που κρατούν στο σκοτάδι.
.Η συμβουλή του πατέρα σας;
-Μου είχε πει ποτέ να μην γίνω γιατρός σαν κι αυτόν. Τον υπάκουσα!
.Τι είναι αυτό που σας εμπνέει να δημιουργείτε, σήμερα;
-Τα πάντα. Μια ερωτική απογοήτευση, οι άνθρωποι γύρω μου, μια είδηση στην εφημερίδα, μια κινηματογραφική ταινία, ένα όνειρο. Η ζωή.
