της Κωστούλας Τωμαδάκη
Στις αρχές της δεκαετίες του '50 στην Κύπρο, όταν οι καρδιές και τα βλέμματα όλων των Ελληνοκυπρίων είναι στραμμένα στις προσπάθειες
Ένωσης του νησιού με την Ελλάδα, ένας νεαρός ο Νικηφόρος, θα βρεθεί, μπροστά στις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής του.
Μεγαλωμένος σε ένα αστικό περιβάλλον, θα συναναστραφεί τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του τόπου του και θα αρχίσει να διαμορφώνει πολιτική σκέψη. Παράλληλα, ο έρωτας, που έχει χτυπήσει από νωρίς την πόρτα του, θα τον κάνει να γνωρίσει την όμορφη πλευρά της ζωής, για την οποία αξίζει κανείς να πολεμήσει, ακόμη κι αν αυτή κάποιες φορές μοιάζει με ''Θρυμματισμένο γυαλί''.
Ο Νίνος Φενέκ Μικελίδης, ο γνωστός κριτικός κινηματογράφου της Ελευθεροτυπίας ,ο μεταφραστής των ποιημάτων του Χάροντ Πίντερ, και πρωτίστως ποιητής, επιστρέφει στο γενέθλιο τόπο του ...στη Λευκωσία και αναπλάθει ένα αληθινά αφήγημα ζωής.
Όπως και στις καλύτερες ποιητικές του στιγμές('Ερωτικός Μάης' Έκλειψη'), ενώ αφήνεται σε συνειρμούς και σε ευρηματικές συζεύξεις της φαντασίας του, διατηρεί ταυτόχρονα μια απόσταση από ότι περνάει μπροστά από τη μνήμη . Ότι λοιπόν ενορχηστρώνει τη γραφή του, θα έλεγα πως είναι η ίδια η στάση του alter ego που ο συγγραφέας χρεώνει με τις αναμνήσεις του ανεξάρτητα από το εάν αυτοί οι συνειρμοί ανάγονται σε εμπειρίες ή 'σκηνοθετούν' εμπειρίες, κάτι που ουσιαστικά για τη λογοτεχνία είναι ένα και το αυτό.
Ο ήρωας στο ''Θρυμματισμένο γυαλί''(Εμπειρία Εκδοτική) έχω την αίσθηση ότι έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Συνάμα, ακολουθώντας τα βήματά του Νικηφόρου παρακολουθούμε την ιστορία της Κύπρου.
Στο τραγικό - ελλειπτικό φινάλε –υπάρχει η λυρική πινελιά, η εικόνα της πρώην αγαπημένης. Πώς ισορροπήσατε το ατομικό με το συλλογικό, κύριε Μικελίδη;
-Το ένα είναι αναπόσπαστο του άλλου. Το ατομικό είναι πάντα τοποθετημένο σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, σε κάποιο συγκεκριμένο χρόνο, που δεν μπορείς να τα αποφύγεις γιατί σε σημαδεύουν και σημαδεύουν και τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.
Πώς ήταν τα χρόνια στην Κύπρο;
-Τα χρόνια στην Κύπρο ήταν και όμορφα – στη διάρκεια των μαθητικών χρόνων -και δύσκολα και, ενίοτε, βασανιστικά, στην περίοδο του αγώνα ενάντια στην αγγλική κατοχή, ιδιαίτερα αν βρισκόσουν σε αγγλική φυλακή.
Λειτουργούν οι μνήμες, οι εμπειρίες μέσα σας; Τι κινητοποιεί τη συγγραφική διαδικασία, κύριε Μικελίδη;
-Σίγουρα όλα αυτά λειτουργούν και μνήμες και εμπειρίες. Είναι από αυτά που αντλείς για να γράψεις. Από τη μια γιατί θέλεις να μιλήσεις για τα χρόνια που έζησες και τις εμπειρίες σου κι από την άλλη γιατί σου αρέσει να αφηγείσαι ιστορίες, να μπλέκεις τις ιστορίες με φόντο την πραγματικότητα, τον κόσμο που γνωρίζεις και που έχει τόσα όμορφα, και παράξενα, συχνά και σουρεαλιστικά στοιχεία.
Ποιες γνώμες βαρύνουν περισσότερο στην αξιολόγηση του βιβλίου σας;
-Των φίλων και γενικά ανθρώπων που εκτιμάς.
Τι είναι ταλέντο; Υπάρχει πιθανότητα να χαθεί ένα ταλέντο, κύριε Μικελίδη;;
-Πιστεύω πως είναι κάτι το έμφυτο αλλά το απροσδιόριστο. Σίγουρα μπορεί να χαθεί κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Υπάρχει κάτι που μάθατε από την τέχνη;
Από την τέχνη γενικά μαθαίνεις πολλά: - να θέλεις να μάθεις ολοένα και περισσότερα - ανακαλύπτεις πράγματα για τον κόσμο, τον εαυτό σου και τους άλλους - να πιστεύεις περισσότερο στον εαυτό σου - να είσαι έτοιμος να δεχτείς ακόμη και τα πιο δύσκολα και πιο απίθανα που συμβαίνουν στον κόσμο και ο κατάλογος αυτών που μαθαίνεις είναι ατέλειωτος...
Συμμερίζεστε την άποψη του Τίτου Πατρίκιου ότι ευθύνη του ποιητή, πρώτη και βασική, είναι να γράφει καλά. Αυτό και μόνο.
-Να γράφει αυτά που αισθάνεται και που τον συγκινούν, χωρίς προσποίηση (το καλά είναι υποκειμενικό)
Πώς θα περιγράφατε τον ιδεατό αναγνώστη/ θεατή;
-Αυτός που θέλει να μάθει και ταυτόχρονα να ψυχαγωγηθεί (με την αρχαία έννοια της λέξης ψυχαγωγία)
Μπορεί η τέχνη να είναι το αντίβαρο στην κρίση, κύριε Μικελίδη ; Η επιτυχία του Γιώργου Λάνθιμου, η καλή πορεία των ελληνικών ταινιών στα ξένα φεστιβάλ , το βραβείο στην Κική Δημουλά...
-Η τέχνη είναι πάντα αντίβαρο σε κρίση: κοινωνική, πολιτική, οικονομική, ακόμη και προσωπική. Σ' αυτά ο καλός κινηματογράφος, είτε ελληνικός είτε ξένος, παίζει σημαντικό ρόλο γιατί είναι μια τέχνη πλατιά και μας αγγίζει όλους.
